Days Past~ Bonus!

Instructions

I will tell you a story of no mercy. Please keep it secret, because I have a reputation; there is no need for this story to become known. Once, when I was young, and naive I went to hunt a bounty that would leave my scorners speechless. A wolf, I thought. Would be a catch, that will make their comments halt. With this thought in head, I crept off into the deeply wooded forest, holding tight my bow. After time had passed, my body aching for food, I finally found what my soul hungered for, a white wolf, moon making its coat a glowing thing. I aimed my shot for the heart, and released before it knew I was there. It turned towards me after my arrow marked its target, staring at me with a plea in its eyes. It was asking that I spare it, leave my arrow and depart. I considered for a moment,then took my knife from my belt, and finished the creature off. This is my great bounty I thought, No one will best me on this. Moonlight on the wolf, which reflects the crimson evidence. Its last cry still echoing in my soul. I took my dead beast and brought it to my home, cleaned the thing then slipped into bed, and slept the night away. When I awoke the next morning, I paraded my bounty across the village. My scorners no longer remarked, and I was rightly respected. Now I tell you, don’t make the mistake I did of giving up mercy for self gain, or else you will regret it till your own departure. Its cry still echoes in my nightmares, plaguing my heart and soul with my greatest mistake.” Θα σας πω μια ιστορία χωρίς έλεος. Παρακαλώ κρατήστε την μυστική, γιατί έχω φήμη· δεν υπάρχει λόγος να γίνει γνωστή αυτή η ιστορία. Κάποτε, όταν ήμουν νέος και αφελής, πήγα να κυνηγήσω ένα θήραμα που θα άφηνε τους χλευαστές μου άφωνους. Έναν λύκο, σκέφτηκα. Θα ήταν μια παγίδα, που θα έκανε τα σχόλιά τους να σταματήσουν. Με αυτή τη σκέψη στο κεφάλι, σύρθηκα στο πυκνό δάσος, κρατώντας σφιχτά το τόξο μου. Αφού πέρασε ο καιρός, και το σώμα μου λαχταρούσε για φαγητό, τελικά βρήκα αυτό που λαχταρούσε η ψυχή μου, έναν λευκό λύκο, με φεγγάρι να κάνει το τρίχωμά του λαμπερό. Στόχευσα τη βολή μου στην καρδιά και άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο πριν καταλάβει ότι ήμουν εκεί. Γύρισε προς το μέρος μου αφού το βέλος μου σημάδεψε τον στόχο του, κοιτάζοντάς με με μια ικεσία στα μάτια του. Μου ζητούσε να το χαρίσω, να αφήσω το βέλος μου και να φύγω. Το σκέφτηκα για μια στιγμή, μετά έβγαλα το μαχαίρι μου από τη ζώνη μου και αποτελείωσα το πλάσμα. Αυτή είναι η μεγάλη μου θήρα σκέφτηκα, κανείς δεν θα με ξεπεράσει σε αυτό. Φεγγαρόφωτο στον λύκο, που αντανακλά τα πορφυρά στοιχεία. Η τελευταία του κραυγή αντηχεί ακόμα στην ψυχή μου. Πήρα το νεκρό μου ζώο και το έφερα στο σπίτι μου, το καθάρισα, μετά γλίστρησα στο κρεβάτι και κοιμήθηκα όλη τη νύχτα. Όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί, παρέλαβα την αφοσίωσή μου σε όλο το χωριό. Οι χλευαστές μου δεν με σχολίαζαν πλέον και δικαίως με σέβονταν. Τώρα σας λέω, μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ να εγκαταλείψω το έλεος για ιδιοτέλεια, αλλιώς θα το μετανιώσετε μέχρι να φύγετε. Η κραυγή του αντηχεί ακόμα στους εφιάλτες μου, βασανίζοντας την καρδιά και την ψυχή μου με το μεγαλύτερο λάθος μου. Tha sas po mia istoría chorís éleos. Parakaló kratíste tin mystikí, giatí écho fími: den ypárchei lógos na gínei gností aftí i istoría. Kápote, ótan ímoun néos kai afelís, píga na kynigíso éna thírama pou tha áfine tous chlevastés mou áfonous. Énan lýko, skéftika. Tha ítan mia pagída, pou tha ékane ta schóliá tous na stamatísoun. Me aftí ti sképsi sto kefáli, sýrthika sto pyknó dásos, kratóntas sfichtá to tóxo mou. Afoú pérase o kairós, kai to sóma mou lachtaroúse gia fagitó, teliká vríka aftó pou lachtaroúse i psychí mou, énan lefkó lýko, me fengári na kánei to tríchomá tou lamperó. Stóchefsa ti volí mou stin kardiá kai áfisa ton eaftó mou eléfthero prin katalávei óti ímoun ekeí. Gýrise pros to méros mou afoú to vélos mou simádepse ton stócho tou, koitázontás me me mia ikesía sta mátia tou. Mou zitoúse na to charíso, na afíso to vélos mou kai na fýgo. To skéftika gia mia stigmí, metá évgala to machaíri mou apó ti zóni mou kai apoteleíosa to plásma. Aftí eínai i megáli mou thíra skéftika, kaneís den tha me xeperásei se aftó. Fengarófoto ston lýko, pou antanaklá ta porfyrá stoicheía. I teleftaía tou kravgí anticheí akóma stin psychí mou. Píra to nekró mou zóo kai to éfera sto spíti mou, to kathárisa, metá glístrisa sto kreváti kai koimíthika óli ti nýchta. Ótan xýpnisa to epómeno proí, parélava tin afosíosí mou se ólo to chorió. Oi chlevastés mou den me scholíazan pléon kai dikaíos me sévontan. Tóra sas léo, min kánete to láthos pou ékana egó na enkataleípso to éleos gia idiotéleia, alliós tha to metaniósete méchri na fýgete. I kravgí tou anticheí akóma stous efiáltes mou, vasanízontas tin kardiá kai tin psychí mou me to megalýtero láthos mou.