Omnia mihi tristia Cor meum vulneratum est et aruit Nemo me intellegit Tristitia est quaedam animi mors Vivere me taedet Tacitus dolor In tenebris lux mea Nihil est tam miserum quam animus sibi conscius Non sum qualis eram Ubi dolor, ibi lacrimae Sum mihi ipse tormentum Cineres et nihil Inclusus in tenebris Nullos socios in mente habeo Solus in cogitationibus meis Undique clausus Cogitationes meae sunt catenae meae
Actum est de me Nulla spes relicta est Sola fuga mors est
