„And in the sea that’s painted black, Creatures lurk below the deck, But you’re the king and I’m a lionheart” - Monsters and Men „Wild Villofs are the complete opposite of Coral Villofs and behave distrustfully and wildly” - Gulki „Well, guess I’ve found a new pet” - E.B., Green Eggs and Ham (the Netflix series) *cuddles* you fluffy puffy o c e a n b e a n :0 - me „Alright, time for a test to see if you and me are as alike as it seems: Vol-” - me again „…” - Ocean „Bad bean, it’s: Vol-dem*rt >:0” - me, censoring to not summon h*m „I still adore ya tho” - me Backstory/extra story thing: Ocean always was a crazy one. She always would mutter something no one would understand, laugh and smile sinisterly at most random moments, and her paws would just move on their own. Her strange attitude scared her former group members and lead to her banishment. Even then, she didn’t let her exile break down her dreams and playful personality. She wandered near the rivers and lakes, hoping to find other outcast Villofs to ally with. One day, while exploring the seaside, she heard a cry for help down the cliff. She leaned over the edge and spotted a large scarred wolf attacking a smaller, but quicker Villof defending herself with rapid kicks and punches, but who was quickly cornered into a rock crevasse with no way out. Luckily, the spot was too narrow for the wolf to enter, but the Villof couldn’t get out either. Without thinking, Ocean rushed down the cliff, pushing the predator off the edge, and into the sea. She was about to fall, but then she felt a strong grip on her tail, slowly pulling her up. Right this moment, she heard a quiet splash and the last whimper of the wolf. „Thank you for your help… though I could definitely handle this wolf on my own. My name is Thorn, the leader of The Sand Seeker Villofs” the Villof said, attempting to pull her hind legs out of the crevasse. „Sand- Seekers? You’re literally surrounded by sand? What are you seeking?” Ocean smirked. „It’s not my fault that my ancestors decided to name it that way. Stop smiling and better help me out” Thorn growled. „Hold on! What the quiznak are you doing?!” she exclaimed, noticing that Ocean jumped right into the crevasse and prepared to kick her out. „Welp, ya better get a grip!” replied Ocean, as she crawled deeper in the rift aandd… pushed! „Whoa!” Thorn yelped, as her head hovered above the sea. „Don’t you even dare let me go-” „Chill” Ocean pulled the villof up. „So, about your fancy sandy group…” „Nononooo, I’m never letting you in” the leader yipped with a blush. „… fine. If you really have nowhere to go. We’re short on members, that’s all. That’s… absolutely all”. „Alrighty” Ocean smiled. „Our camp is below the cliff. It’s a cave system. Show you when we get there” Thorn started walking down a narrow rocky path. Ocean wanted to joke that if they live in a cave, then that must be the obvious reason they seek sand that much, but decided to shut her quiznak. After all, she always wanted to belong into an outcast cult - well, since her exile - and she preffered to not get into her new camp the „quicker way”, like the wolf did. She forced herself to focus only on the road, it was hard for someone like her though. „Here we are” Thorn said after a while, pointing to a dark, gloomy cave entrance. „Don’t worry, there are sun holes in most of the dens” she added. Ocean nodded, as she followed into the tunnel. Thy end.
Polish version of the backstory: Ocean zawsze była szalona. Zawsze mamrotała pod nosem coś, czego nikt inny nie mógł zrozumieć, śmiać się i uśmiechać nerwowo w najbardziej przypadkowych momentach, a jej łapy często ruszały się same z siebie. Jej dziwna osobowość przerażała innych członków jej grupy i doprowadziła do jej wygnania. Nawet wtedy, nie pozwoliła, żeby ucierpiały przez to jej sny i wesoły charakter. Szwendała się niedaleko jezior i rzek, mając nadzieję znaleźć sojuszników wśród innych villofów - wyrzutków. Pewnego dnia, podczas wędrowania nad morzem, usłyszała wołanie o pomoc spod klifów. Wychyliła się za krawędź i zobaczyła dużego, pooranego pazurami wilka atakującego mniejszą, ale szybszą villofkę, broniącą się gwałtownymi kopniakami i uderzeniami, która jednak wkrótce została zagoniona w szczelinę skalną bez widocznego wyjścia. Na szczęście miejsce było za wąskie dla wilka, ale nieznajoma również nie mogła stamtąd wyjść. Bez namysłu, Ocean rzuciła się biegiem w dół klifu, spychając drapieżnika z klifu, do morza. Omal nie spadła sama, ale wtedy poczuła, jak ktoś łapie ją zębami za ogon i wciąga w górę. Sekundę później usłyszała plusk wody i ostatnie skomlenie wilka. „Dziękuję za twoją pomoc… mimo że mogłam z pewnością sama sobie poradzić z tym wilkiem. Jestem Thorn, obecna przywódczyni Poszukiwaczy Piasku” powiedziała villofka, próbując wyciągnąć swoje tylne nogi ze szczeliny. „Poszukiwaczy- Piasku? Na plaży jest pełno piasku. Więc czego szukacie?” Ocean uśmiechnęła się. „To nie moja wina, że moi przodkowie tak to nazwali. Przestań się szczerzyć i pomóż mi stąd wyjść” Thorn warknęła. „Czekaj! Co do quiznaka jasnego wyprawiasz?!” wykrzyknęła, zauważając, że Ocean ładuje się w szczelinę i przygotowuje się, żeby ją wyrzucić. „Cóż, lepiej się czegoś złap!” odpowiedziała Ocean, kiedy wgramoliła się głębiej w szparę iii kopnęła! „Łoou!” Thorn krzyknęła, podczas gdy jej głowa zawisła nad morzem. „Nawet nie waż się mnie teraz puścić-” „Wyluzuj” Ocean podciągnęła villofkę. „Więc, co do tej twojej piaskowej grupki…” „Nienienienie, nigdy nie pozwolę ci wejść” przywódczyni zapiszczała. „… dobra. Jeśli nie masz dokąd pójść. Mamy mało członków, to wszystko. To… absolutnie wszystko”. „W porząsiu” Ocean uśmiechnęła się znowu. „Nasz obóz znajduje się pod klifem. To system jaskinii. Zobaczysz, kiedy dojdziemy” Thorn zaczęła iść w dół wąską, stromą ścieżką. Ocean chciała zażartować, że jeśli mieszkają w jaskini, to z pewnością dlatego szukają piasku, ale postanowiła się zamknąć. Przecież od czasów jej wygnania zawsze chciała dołączyć do kultu wyrzutków, a wolała nie dotrzeć tam „szybszą drogą” – jak ten wilk… Zmusiła się do skupienia całkowitej uwagi na ścieżce. „Oto jesteśmy” Thorn powiedziała po jakimś kwadransie, wskazując na ciemne, zimne wejście do jaskini. „Bez obaw, w większości jaskiniach są otwory słoneczne” dodała. Ocean potaknęła, wstępując za nią do tunelu. Fin.
