Hislerimi az da olsa yansıtan bu şiire ya da artık her neyse, yazdım. Yorumları kapatıyorum çünkü belki de ilk defa gerçek hislerimi bu dünyaya açıyorum...
Aslında önemli değil. Yani şimdi düşündüm de herkes bir gün umutsuzluğa kapılır, ama hayat bu hep aynıydı. Gerçi bunu dedikten sonra önemli olan doğru olanı yapıp toparlanmaktır diyceğimi düşünenler üzgünüm ama masal kitabımı evde unutmuşum :|
