~~Król~~Wojownicy~~Rozdział 1

Instructions

Deszcz bębnił delikatnie w stary drewniany dach. Kasztanowa Łapa leżał wygodnie w miękkim i ciepłym legowisku, gdy nagle poczuł ciężar spadający na niego. Wydał niezadowolony jęk i przewrócił się na drugi bok by zwalić z siebie kotkę. -Kasztanowa Łapo! Wstawaj! Idziemy na trening. -Ale mi się nieeeee chcę- ziewną nie otwierając oczu- I tak treningi ze Lśniącym Irysem są zawsze takie nu- -Jakie są moje treningi?-Odezwał się nowy głos- Wkładam całe swoje serce w te treningi, a ty mówisz że są NUDNE?- powiedział biały kot robiąc teatralną pozę. -Ch-chodziło mi o to że są niesamowicie ciekawe.- Odparł mały brązowy kocurek -Mam nadzieję-mrugną do mniejszego swym niebieskim jak morze okiem-Chodź już maluchu -Hej! Nie jestem już kociakiem.-oburzył się kasztanowa łapa -Ale zachowujesz się jak jeden- odparła ze śmiechem nachmurzona łapa, która wciąż leżała koło niego na posłaniu -zdrajca- wymamrotał do siebie kocur wstając z posłania i podchodząc do swojego mentora. Nachmurzona łapa poszła za nimi. Jej mentorka została zabita przez lisy więc tymczasowo została uczniem Lśniącego Irysa. Trójka kotów zeskoczyła z półki, która jest legowiskiem uczniów i wylądowała na podłodze starej chaty dwunożnych. To właśnie był obóz klanu Dyni. Było cieplej niż na dworze, a dodatkowo dach chronił przed deszczem. Niestety inne klany uznały to za sprzeczne z kodeksem wojownika i zaczęły mówić na klan dyni plemię dyniowych pieszczochów. Kasztanowa łapa zawsze uważał że po prostu im zazdrościli; odkąd przenieśli swój obóz tutaj, umarł tylko jeden kociak. Mentor i jego uczniowie wyszli na dwór, na szczęście deszcz przestał już padać i tylko od czasu do czasu kropelki wody spadały z drzew i uderzały w ziemię. -Lśniący Irysie czego niby mamy się uczyć w taką pogodę? Wszędzie jest błoto.- Narzekał Kasztanowa Łapa -Przystosowywania do różnych warunków. Przecież w porze opadających liści klan jeszcze bardziej potrzebuje pożywienia, a jeśli chcecie zostać wojownikami musicie je umieć upolować. W dodatku inne klany mogły by chcieć nas zaatakować właśnie teraz, bo myślą że nie jesteśmy przyzwyczajeni do takiego środowiska. Rozumiecie już? -Tak-odpowiedział Kasztanowa Łapa myśląc o tym jak okropnie było by walczyć w tym zimnym i mokrym błocie. -To co będziemy robić?- Nachmurzona Łapa podskakiwała z podekstytowania, wiedziała że ich mentor wymyśli coś zabawnego -Zobaczycie- powiedział kocur i uśmiechnął się lekko ~~~~~~ Brązowa maź była wszędzie. Kasztanowa łapa czołgał się z sercem bijącym w szaleńczym tempie. W pysku trzymał martwego gołębia. Czemu musiał być uczniem akurat tego kota? Przecież on jest szalony! Usłyszał za sobą szelest liści i odwrócił się. Biała sylwetka ukrywała się wśród krzaków. Przerażony przyśpieszył jeszcze bardziej. Biegł jakby od tego zależało jego życie. Nagle poczuł słaby zapach myszy. Nareszcie! Zatrzymał się na chwilę i powęszył. Zapach był przytłumiony, jakby czymś przykryty, ale dzięki ostatniemu treningowi umiał ustalić w którą stronę powinien iść. Jednak zastanowił się przez chwilę. Nigdzie nie czuł Nachmurzonej łapy. Może poszła po mojego gołębia?- pomyślał- Dobrze że o tym pomyślałem. Uśmiechną się do siebie z martwym gołębiem między zębami, nikt przecież nie mówił że nie może go mieć przy sobie, i pobiegł na polankę z której dobiegał zapach. Zaczął kopać myśląc że już wgrał gdy nagle coś na niego skoczyło. To kotka, jak dotąd schowana pod błotem i liśćmi by nie mógł jej wyczuć, rzuciła się na niego i co chwila okładała go łapami bez wysuniętych pazurów po pysku. -Bardzo dobrze!- z krzaków wyszedł biały kocur-Świetna zasadzka Nachmurzona łapo! Wygrałaś! Szara kotka zeskoczyła z Kasztanowej Łapy i uśmiechnęła się szeroko. -Haha znowu wygrałam! -To nie fer. Nawet nie ruszyłaś się z miejsca podczas gdy ja tarzałem się w błocie! -No cóż, po prostu jestem mądrzejsza. -Nie mów tak Naburmuszona Łapo, gdyby Kasztanowa Łapa podszedł z drugiej strony zauważył by cię i łatwo z tobą wygrał. A zrobiłby tak gdybym mu nie przeszkadzał w drodze. Tak więc gdyby to nie były by ćwiczenie pewnie byś przegrała. -Ach... chyba muszę bardziej poćwiczyć maskowanie -A ja muszę więcej myśleć podczas walki- westchną Kasztanowa Łapa- brrrry ale tu zimno. Wracamy już? -Tak maluchy chodźcie- Powiedział Lśniący Irys idąc w krzaki- A właśnie, Kasztanowa Łapo weźmiesz upolowane zwierzynę i nas dogonisz proszę? -Tak jasne już idę- powiedział i odwrócił się w stronę polanki. Wziął w zęby dwa zwierzęta i już chciał wracać gdy poczuł dziwny zapach. To zapach krwi! Obrócił się by zawołać mentora ale jego już nie było. Tak więc sam pobiegł w kierunku zapachu, dotarł do jakiejś nory i ostrożnie zajrzał do niej. To co tam zobaczył sprawiło że zachciało mu się wymiotować. -P-proszę pomóż mi...